1 / 11 Next Page
Information
Show Menu
1 / 11 Next Page
Page Background

[1]

Κριτική αξιολόγηση 1981-2008 – Δομικές ατασθαλίες,

ανορθόδοξες τραπεζικές πολιτικές, και αναποτελεσματικά

οικονομικά μοντέλα

Δρ. Γεώργιος Αρδαβάνης

2016, Agra, India

Μετά το 2001, ο δανεισμός στην Ελλάδα έγινε συνώνυμο ενός στοιχειώδους ανθρώπινου

δικαιώματος, όπως η εργασία, η δημόσια ασφάλεια ή η ελευθερία του λόγου. Η βάση

κάθε δανειακής σχέσης προϋποθέτει την απάντηση σε δύο ερωτήματα: (α) Σε ποια

επένδυση θα χρησιμοποιηθεί το δάνειο; και (β) Αν θα αποπληρωθεί και σε πόσο χρόνο;

Η χρεωκοπία που βιώσανε οι Έλληνες δεν αφορά μόνο το σπάταλο και

αναποτελεσματικό κράτος, αλλά όλο το οικονομικό μοντέλο λειτουργίας της χώρας. Και

εδώ οι ευθύνες του τραπεζικού συστήματος είναι μεγάλες, καθώς ήταν εκείνες που

επικεντρώθηκαν στην επιθετική χρηματοδότηση μιας οικονομίας που παρήγαγε ελάχιστα

και κατανάλωνε με λαιμαργία. Παράλληλα οι εγχώριες τράπεζες διοχέτευαν δεκάδες

δισεκατομμύρια ευρώ στο ελληνικό Δημόσιο, αγοράζοντας ομόλογα αλλά και

χρηματοδοτώντας εταιρείες του κράτους.

Ένα τέτοιο οικονομικό μοντέλο που στηριζόταν υπέρμετρα στην κατανάλωση και την

ανακύκλωση της πίστωσης ήταν θέμα χρόνου να οδηγήσει την ελληνική οικονομία σε

αδιέξοδο. Το ερώτημα είναι αν οι τσάροι της ελληνικής οικονομίας και οι τραπεζίτες

καταλάβαιναν προς τα που το πλοίο πήγαινε; Ο πυρήνας της τραπεζικής λειτουργίας είναι

η διαμεσολάβηση. Η τράπεζα δανείζει σε εταιρείες και νοικοκυριά που έχουν ανάγκη

ρευστότητας για επενδυτικούς ή καταναλωτικούς σκοπούς.

Η εκβιομηχάνιση της Έλλαδος ξεκίνησε με μια συστηματική προσπάθεια για την ενίσχυση

της βιομηχανίας και τη δημιουργία «εθνικών πρωταθλητών» ικανών να διακριθούν στην

παγκόσμια αγορά. Όμως η υλοποίηση του φιλόδοξου αυτού στόχου έγινε μη ορθολογικά.

Δεδομένης της στενότητας πόρων και της ευνοιοκρατίας, τα χρήματα διοχετεύθηκαν

αποκλειστικά στις μεγάλες και μεσαίες βιομηχανίες της εποχής και σε όσους είχαν

πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων.

Αργότερα με αυτή την υπερχρεωμένη, μη ανταγωνιστική, αναποτελεσματική και εντελώς

ανορθολογική βιομηχανία – πλην περιορισμένων φωτεινών εξαιρέσεων – η Ελλάδα

προχώρησε στην ένταξη της στο ανταγωνιστικό και ορθολογικό ευρωπαϊκό περιβάλλον.

Η χώρα σπατάλησε πολύτιμα κεφάλαια σε επιχειρηματικούς ομίλους που δεν είχαν την

παραμικρή ιδέα τι σημαίνει ανταγωνισμός, ορθολογισμός και χρηστή διαχείριση. Η

ελληνική διοίκηση και οι κυβερνήσεις για δεκαετίες διοχέτευαν πόρους από το υστέρημα

(φορολογία, αποταμιεύσεις) των πολιτών και την ξένη οικονομική βοήθεια σε μη

ανταγωνιστικές βιομηχανίες ελπίζοντας στη δημιουργία εθνικών πρωταθλητών. Με την

ανάδειξη του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 ο Α. Παπανδρέου συρτάρωσε την έκθεση