Previous Page  2 / 11 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 2 / 11 Next Page
Page Background

[2]

Χαρισόπουλου η οποία αφού μελέτησε την κατάσταση του ελληνικού τραπεζικού

συστήματος καθώς και της Ευρώπης διαμόρφωσε ένα πλέγμα προτάσεων για τον

εκσυγχρονισμό και την ορθολογική οργάνωση του ελληνικού χρηματοπιστωτικού

συστήματος. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ στις περιόδους 1982-1986, 1987-

1994, 1994-2000 έγιναν αρκετές μεταρρυθμίσεις με αποτέλεσμα ο ρόλος του κράτους στο

τραπεζικό σύστημα περιορίστηκε δραστικά, με το κράτος να χάνει μεταξύ άλλων, το

δικαίωμα πρόσβασης στις καταθέσεις προκειμένου να καλύπτει τις ανάγκες του σε

ρευστότητα. Ωστόσο η παρουσία του κράτους στην τραπεζική αγορά, ως μετόχου,

παρέμεινε πολύ ισχυρή.

Κομβικό σημείο του τραπεζικού κλάδου και της ελληνικής οικονομίας υπήρξε η ένταξη της

χώρας στην ζώνη του ευρώ το 2001. Οι ελληνικές τράπεζες μέσω των τοπικών εξαγορών

και συγχωνεύσεων μεγάλωσαν γρήγορα αλλά χωρίς ασφαλειστικές δικλείδες και με

ισχυρή αμεριμνησία με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τραπεζικοί γίγαντες με πύλινα

πόδια. Η ένταξη της Ελλάδας στο ευρώ το 2001 και η αντικατάσταση της δραχμής με ένα

ισχυρό διεθνές νόμισμα δημιούργησαν ένα θετικό περιβάλλον για την ανάπτυξη των

τραπεζών παρέχοντας: (α) μακροοικονομική σταθερότητα, (β) χαμηλά επιτόκια, και (γ)

προνομιακή πρόσβαση στις διεθνές αγορές για την άντληση ρευστότητας.

Τη χρυσή οκταετία 2000-2007 η μέση ετήσια αύξηση των δανείων ξεπέρασε το 30%. Το

δανειακό χρήμα τροφοδοτούσε την οικονομική ανάπτυξη στους τομείς της μεταποίησης

και την εξορυκτική βιομηχανία (π.χ. λιπάσματα, γυαλί, πυρίτης, οινόπνευμα, κρασιά,

μαλλί, μετάξι, ναυπηγεία, κλπ.) Το 2009 το τραπεζικό δίκτυο καταστημάτων ξεπερνούσε

τα 4.100 σημεία. Ενώ στο τέλος του 2009 πάνω από 68.000 άτομα εργάζονταν σε

τράπεζες στην Ελλάδα.

Το 2003 ο νομπελίστας οικονομικών Robert Lucas διακύρηξε ότι το κεντρικό οικονομικό

πρόβλημα της αποτροπής μιας βαθιάς και παρατεταμένης ύφεσης είχε πρακτικά λυθεί.

Με άλλα λόγια, υποστήριξε ότι ο οικονομικός κύκλος μεταξύ ανάπτυξης (αισιοδοξίας) και

ύφεσης (απαισιοδοξίας) είχε τεθεί υπό τον έλεγχο της οικονομικής επιστήμης.

Το 2004 ο Ben Bernanke, πρώην καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Princeton και

αργότερα πρόεδρος της αμερικανικής FED επαναβεβαίωσε την διακήρυξη του Robert

Lucas, όπου σε δημόσια ομιλία του τόνισε ότι η σύγχρονη μακροοικονομική πολιτική είχε

λύσει το πρόβλημα του οικονομικού κύκλου ή ακριβέστερα είχε μειώσει το πρόβλημα σε

τέτοιο σημείο, ώστε ήταν περισσότερο μια ενόχληση παρά ένα θέμα πρώτης γραμμής.

Πραγματικά αναρωτιέμαι πως αυτοί οι ορισμένοι προικισμένοι οικονομολόγοι πίστεψαν

με θρησκευτική προσήλωση ότι το οικονομικό πρόβλημα είχε λυθεί για πάντα και ότι το

θαυματουργό μοντέλο του καπιταλισμού εξασφάλιζε την αέναη οικονομική ανάπτυξη.

Η Ελλάδα του 2000 έχτιζε σπίτια, αγόραζε αυτοκίνητα και ακριβά επώνυμα ρούχα

ατενίζοντας με αισιοδοξία το αύριο. Το ελληνικό Δημόσιο δανειζόταν εύκολα από

ελληνικές και ξένες τράπεζες, και ξόδευε ακόμα πιο εύκολα. Η οικονομία, φαινομενικά,