Previous Page  9 / 11 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 9 / 11 Next Page
Page Background

[9]

την έλλειψη διαδικασιών και κανονισμών και την έλλειψη ωριμότητας και πραγματικής

γνώσης του χρήματος.

Οι επιτελείς των ξένων τραπεζών υπογράμμιζαν με έμφαση την πλεονεκτική θέση των

ελληνικών τραπεζών και το ότι είχαν αποφύγει όλες εκείνες τις υπερβολές και τις

επικίνδυνες πολιτικές που είχε ακολουθήσει το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Σύμφωνα μ’ αυτούς το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν προκάλεσαν οι τράπεζες αλλά το

Δημόσιο. Αυτό όπως έγραψα και παραπάνω δεν είναι σωστό μιας και οι εγχώριες

τράπεζες μπορεί να μην είχαν εμπλακεί με τα επικίνδυνα τοξικά επενδυτικά προϊόντα που

είχαν δημιουργήσει οι αμερικανικές τράπεζες και να είχαν αποφύγει τις υπερβολές που

χαρακτήριζαν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ωστόσο είχαν, χωρίς να

συνειδητοποιήσουν, δεσμεύσει μεγάλο μέρος του ενεργητικού τους σε υψηλής

τοξικότητας στοιχεία, κυρίως σε ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου και δευτερευόντως στα

δάνεια που χορηγήθηκαν σε επιχειρήσεις και νοικοκυριά στις ημέρες της οικονομικής

ευφορίας. Όμως αν οι τράπεζες έχουν δίκιο, τότε αμέσως ανακύπτει ένα νέο, αμείλικτο

ερώτημα. Άραγε οι διοικήσεις των τραπεζών έβλεπαν όλα αυτά τα προβλήματα, γιατί

τελικά βρέθηκαν στα βιβλία τους με τόσα πολλά ομόλογα μιας χώρας που

χαρακτηρίζονταν από ανεπαρκή δημόσια διοίκηση, προβληματικές δομές, μη

λειτουργικούς θεσμούς, ανίκανο πολιτικό προσωπικό και κομματοκρατία, εκτεταμένη

διαπλοκή, μεγάλα δημοσιονομικά προβλήματα και ένα μη παραγωγικό οικονμικό μοντέλο

λειτουργίας; Τη χώρα αυτή με όλα τα παραπάνω προβλήματα τη χρηματοδοτούσαν

άμεσα (μέσω των αγορών ομολόγων) και έμμεσα (δάνεια στον ιδωτικό τομέα) οι

εμπορικές τράπεζες.

Σ’ αυτό το σημείο θα ήθελα να υπενθυμίσω τις μεγάλες οικονομικές κρίσεις οι οποίες

οφείλονται σε οικονομικές υπερβολές του ιδωτικού και δημοσίου τομέα κα οι οποίες είχαν

άμεση επίδραση στην παγκόσμια οικονομία:

- Οικονομική κατάρρευση του 1873, αποτέλεσμα των υπερβολικών επενδύσεων

στους σιδηροδρόμους

- Μεγάλη ύφεση (1929)

- Κρίσεις χρέους στη Λατινική Αμερική (1980)

- Κρίση των Ανατολικών Τίγρεων (1997)

- Φούσκα της νέας οικονομίας των

dot.com

στις ΗΠΑ (2000)

- Χρηματοπιστωτική κρίση (2007).

Μόνο την περίοδο 1974-1995 σχεδόν 20 κρίσεις, εκ των οποίων οι πέντε χαρακτηρίζονται

ως σχεδόν συστημικές, έπληξαν το τραπεζικό σύστημα ανεπτυγμένων χωρών όπως την

Αγγλία, Αμερική, Γαλλία, Φιλανδία, Σουηδία, Ιαπωνία κλπ. Ακόμα μεγαλύτερη είναι η

αστάθεια σε αναπτυσσόμενες χώρες. Αποτελέι νομοτελειακή πραγματικότητα που ισχύει

σε αναπτυγμένες και αναπτυσσόμενες οικονομίες, ότι οι υψηλοί ρυθμοί πιστωτικής

επέκτασης, δηλαδή η έντονη αύξηση του τραπεζικού δανεισμού στην οικονομία, για

παρατεταμένο χρονικό διάστημα οδηγούν στη δημιουργία φαινομένων φούσκας και