Previous Page  5 / 11 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 5 / 11 Next Page
Page Background

[5]

Τράπεζα Πειραιώς, Alpha Bank, και οφείλουν η Εθνική Τράπεζα, Eurobank, Attica Bank

το ισόποσο των 2,5 δισεκατομμυρίων ευρώ.

- 2013 – Δεύτερο πρόγραμμα ανακαφαλαιοποίησης έφθασε στα 50 δισεκατομμύρια. Τα 25

δισεκατομμύρια χρησιμοποιηθήκαν στα κεφάλαια, 15 δισεκατομμύρια για την κάλυψη

funding gaps διαχωρισμένων σε GOOD και BAD τράπεζες. Τα 10 δισεκατομμύρια του

πακέτου των 50 δισεκαομμυρίων επεστράφησαν στο ESM.

- 2014 – Τρίτο πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίησης. Οι ιδιώτες επένδυσαν 8,3 δισεκατομμύρια

ευρώ μαζί με τα 3 δισεκατομμύρια που είχαν επενδύσει το 2012 συνολικά είχαν επενδυθεί

11 δισεκατομμύρια στις ελληνικές τράπεεζες

- 2014 – 2015 – Τέταρτο πρόγραμμα ανακεφαλαιοποίσης είναι σε εξέλιξη σ’ένα εύρος

μεταξύ 10-25 δισεκατομμύρια ευρώ. Με πιθανότερο σενάριο να κινηθεί μεταξύ 12-14

δισεκατομμύρια ευρώ ή 6-7 δισεκατομμύρια σ’ ένα αισιόδοξο σενάριο στο τέλος του 2015

αρχές το 2016.

Επομένως με όρους κεφαλαίου απ’ αυτά τα 67 δισεκατομμύρια τα 46 - 52 δισεκατομμύρια ευρώ

ενίσχυσαν τους δείκτες κεφαλαιακής επάρκειας. Με μέσο σταθμισμένο ενεργητικό 235 – 240

δισεκατομμύρια ευρώ τα 42 – 52 δισεκατομμύρια ευρώ θα διαμόρφωναν τον δείκτη κεφαλαιακής

επάρκειας σε μέσους όρους περίπου 21% - 22%. Σ’ αυτή την περίπτωση οι ελληνικές τράπεζες

θα ήταν μεταξύ των ισχυρότερων στην Ευρώπη και στον πλανήτη και θα διέθεταν τόσο κεφάλαιο

ώστε με 20 – 22 δισεκατομμύρια ευρώ κεφάλεο να μπορούσαν να χορηγήσουν 120

δισεκατομμύρια δάνεια με βάση την κλασσική μόχλευση κεφαλαίου και στάθμιση του κινδύνου.

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

Είναι γεγονός ότι στην ευρωζώνη και στην παγκόσμια αγορά δεν είμαστε ανταγωνιστικοί. Αυτό

οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων. Οι παράγοντες αυτοί έχουν την πηγή τους σε δύο αιτίες.

Πρώτον είναι μία σειρά εμποδίων στην εισαγωγή, στην αγορά και την δραστηριοποίηση του

Έλληνα πολίτη. Και δεύτερον ο ρόλος του δημοσίου τομέα. Σ’αυτή την περίπτωση, ίσως δεν είναι

το απόλυτο μέγεθος του δημοσίου τομέα, όπου με την σύγκριση των δαπανών να μην είμαστε

πολύ υψηλά με τον μέσο όρο των άλλων χωρών της ευρωζώνης. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για

το ελληνικό δημόσιο είναι ότι μέσω της ασάφειας της νομοθεσίας και των κανόνων έχει

δημιουργήσει βλαπτική επίδραση τόσο στον παραγωγικό όσο και στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό δεν

έχει να κάνει με τους μισθούς και τις άλλες δαπάνες του δημόσιου τομέα, αλλά έχει να κάνει με

τους κανόνες που επιτρέπουν να έχουν μία σχέση ανάμεσα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα η

οποία είναι ασαφής, είναι μη αποτελεσματική και συχνά αποτελεί στοιχείο αδιαφάνειας και

διαφθοράς με αποτέλεσμα την δημιουργία πολυνομίας.

Η πολυνομία στην Ελλάδα δεν έγινε μέσω κάποιου σχεδίου αλλά ως ατύχημα. Πρέπει να έχει

γίνει μάλλον συνειδητά διότι είναι μία συνθήκη ώστε να υπάρχει η μεταφορά πόρων από άλλες

πλευρές της οικονομίας σ’ ένα συγκεκριμένο κομμάτι της οικονομίας το οποίο είναι κρατικοδίαιτο.

Το έλλειμα της ελληνικής ανταγωνιστικότητας αντιμετωπίσθηκε στο παρελθόν με την υψηλή

ρευστότητα των δανεικών.

Τα χαμηλά επιτόκια της ελληνικής οικονομίας από την περίοδο εισόδου μας στην ευρωζώνη

αύξησαν τα εισοδήματα και τις τιμές των ακινήτων βαθμιαία μέχρι το 2008, όπου η διεθνής κρίσης