Previous Page  9 / 11 Next Page
Information
Show Menu
Previous Page 9 / 11 Next Page
Page Background

[9]

Και θεωρώ ότι αυτό μπορεί να είναι η βάση μιας νέας συμφωνίας και ενός νέου συμβολαίου με

τους εταίρους και τους πιστωτές μας.

Τι μπορεί να δώσει η απ’ έξω πλευρά? Η ΕΕ κατά κύριο λόγο οφείλει να κάνει τα εξής πράγματα.

1. Μακροπρόθεσμα η ΕΕ πρέπει να εγγυηθεί ότι όσο η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε

πορεία σύγκλισης και ταυτόχρονα λαμβάνει μεταρρυθμιστικές πρωτοβουλίες με

αποτέλεσμα να βελτιώνει την ελληνική οικονομία, ακόμα κι αν για εξωγενείς παράγοντες

φανεί ότι αυξάνεται το κόστος εξυπηρετήσης αυτού του χρέους στο μέλλον τότε με την

σειρά της η ΕΕ θα συνδράμει ουσιαστικά ώστε να θέσει ένα όριο για το ποιο θα είναι αυτό

το βάρος του χρέους για την ελληνική οικονομία μακροπρόθεσμα. Δηλαδή πρέπει να πουν

ότι από τη στιγμή που η ευρωζώνη υφίσταται τότε θα υπάρξει όλο και μεγαλύτερη

σύγκλιση, όλο και μεγαλύτερη προσέγγιση των οικονομιών, επομένως κάτω από αυτήν

την προϋπόθεση δεν πρέπει η ελληνική οικονομία να φοβάται τι θα γίνει σε δεκαπέντε ή

εικοσιπέντε χρόνια. Δηλαδή όσο η Ελλάδα είναι μέλος της ευρωζώνης το χρέος δεν θα

είναι πρόβλημα.

2. Επειδή υπάρχει έλλειψη ρευστότητας τώρα και με την προϋπόθεση ότι εμείς είμαστε στο

σωστό δρόμο θα πρέπει η ΕΕ να μας διευκολύνει όσον αφορά τις επενδύσεις που θα

έρθουν στην Ελλάδα. Δεν ξέρω αν αυτό σημαίνει κάποια διευκόλυνση από επιπλέον

πόρους του προϋπολογισμού ή με κάποιο άλλο πακέτο επενδυτικής βοήθειας. Αλλά

σίγουρα ένα τέτοιο πακέτο είναι απαραίτητο γιατί αυτή την στιγμή χρειάζονται στην

ελληνική οικονομία περίπου δέκα δισεκατομμύρια ευρώ κάθε χρόνο για τα επόμενα τρία

με τέσσερα χρόνια για να μπορέσει να πάρει μπρός η ελληνική οικονομία.

Φαίνετι ότι η ΕΕ έχει δείξει καλή θέληση, αλλά η ελληνική πλευρά δεν έχει κάνει πειστικές

και σε βάθος κινήσεις προς αυτήν την πλευρά.

Η οικονομική πολιτική της Ελλάδας πρέπει γίνει με μεγαλύτερη σαφήνεια και να εξηγήσει ότι οι

μεταρρυθμίσεις που θα απλουστεύσουν τις δημόσιες διαδικασίες και θα ανοίξουν τις αγορές είναι

όχι απλώς μονόδορομος είναι κάτι το οποίο πρέπει έχει ευρύτατη κοινωνική και πολιτική

συναίνεση και γι’ αυτό πρέπει να συμπορευτούμε προς τα εκεί. Και βέβαια η διαδικασία των

αλλαγών δεν θα είναι πάντα ευθύγραμμη, ούτε θα έχει αποτέλεσμα πάντα σε έξι μήνες και

σίγουρα θα υπάρχουν συμφέροντα τα οποία θα θιγούν σ’ αυτή τη διαδικασία, απλώς αυτά τα

συμφέροντα θα πρέπει να τα σταθμίσει κανείς με το ευρύτερο οικονομικό και κοινωνικό όφελος.

Άρα αυτό το οποίο λέω είναι ως τώρα ποιο ήταν το άτυπο συμβόλαιο που είχαμε στο μνημόνιο?

Ήταν ότι εμείς πρέπει να φτιάξουμε την χώρα μας και η ΕΕ θα αναλάβει να χειριστεί το παλαιότερο

πρόβλημα το οποίο είναι το συσωρευμένο χρέος. Αυτό ήταν το άτυπο συμβόλαιο. Εμείς κάτι

καταφέραμε και κάπου αποτύχαμε.

Το τι κατφέραμε ήταν το δημοσιονομικό νοικοκύρευμα στο εξωτερικό ισοζύγιο. Εκεί που

αποτύχαμε, σε μεγάλο βαθμό, είναι οι βαθιές δομικές μεταρρυθμίσεις. Και αποτύχαμε για πολλούς

λόγους. Οι απ’ έξω κατάφεραν το χρέος να μην θεωρηθεί άμεσο πρόβλημα (κατά κάποιο τρόπο

μπήκε στο ψυγείο) αλλά το γεγονός ότι η αβεβαιότητα δεν έχει μειωθεί (χωρίς να θέλουμε να

επιμερήσουμε ευθύνες, δηλαδή αν είναι της ελληνικής κυβέρνησης ή των ξένων). Άρα όσο η

αβεβαιότητα παραμένει δεν επιτρέπει τη λύση. Άρα νομίζω ότι οι δύο πλευρές έκαναν σημαντικά

βήματα να αναγνωριστεί η τεράστια προσπάθεια την οποία έκανε το μέσο ελληνικό νοικοκυριό

που πλήρωσε τους φόρους του, που δέχτηκε να ζει με αβεβαιότητα και με λιγότερα μέσα απ’ ότι